Słownik terminów zakonnych

Z Genepedia
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest zalążek artykułu Słownik terminów zakonnych. Możesz go rozwinąć i uzupełnić lub poddać weryfikacji.
Jeśli uznasz że artykuł jest kompletny zaznacz ten fakt w Dyskusja:Słownik terminów zakonnych o dokumencie.

SŁOWNIK TERMINÓW ZAKONNYCH

    • Zaczerpnięto z portalu www: franciszkanie.pl – serwis informacyjny


  • afiliacja - przynależność zakonnika do klasztoru lub przyjęcie do prowincji zakonnej zakonnika z innej prowincji tego samego Zakonu.
  • alumn (łac. alumnus - wychowanek) - kleryk, studiujący w seminarium.
  • alumnatyk - rodzaj podatku, który klasztory przekazują do kasy prowincji zakonnnej z przeznaczeniem na formację młodych zakonników w seminarium duchownym, również w: postulacie, nowicjacie i junioracie.
  • aspirant (łac. aspirare - dążyć) - kandydat do Zakonu przed przyjęciem do postulatu.
  • bernardyni - w Polsce nazwa Braci Mniejszych Regularnej Obserwancji (dziś Braci Mniejszych) pochodząca od nazwy kościoła św. Bernardyna ze Sieny w Krakowie przy ich pierwszym klasztorze, używana również na Litwie i Węgrzech.
  • brat (łac. fratres) - popularna lub oficjalna nazwa, tu - franciszkanów propagujących postawę braterstwa ewangelicznego; członkowie Zakonu nie przyjmujący święceń kapłańskich.
  • Bracia Mniejsi (łac. fratres minores) - pierwotnie nazwa oznaczająca wszystkich naśladowców św. Franciszka. Nazwa nawiązująca do praktykowanej postawy niższości (minoritas) zalecanej przez Chrystusa i nakazanej przez św. Franciszka (Reguła niezatwierdzona 6,3; [w:] Pisma św. Franciszka i Klary, Warszawa 1992).
  • Bracia Mniejsi - od 1897 r. także nazwa własna zakonu (łac. Ordo Fratrum Minorum - OFM), nazywanych od 1415 r. Braćmi Mniejszymi Obserwantami (z którymi pod jednym generałem połączone były na przestrzeni XVI w. Rodziny Braci Mniejszych Reformatów [Ściślejszej Obserwancji], dyskalceaci, czyli alkantarzyści oraz rekolekci). Habity koloru ciemnobrązowego. W Polsce funkcjonują też nazwy bernardyni, reformaci i franciszkanie śląscy.
  • Bracia Mniejsi Kapucyni (łac. Ordo Fratrum Minorum Cappucinorum - OFMCap) - jedna z gałęzi I Zakonu powstała w 1525 r. z Braci Mniejszych Obserwantów. Kanoniczne zatwierdzenie w 1528, od 1619 r. otrzymali zezwolenie papieża na wybór własnego ministra generalnego, tym samym tworząc oddzielny zakon franciszkański. Brązowe habity ze szpiczastym kapturem. Potocznie używana nazwa: kapucyni.
  • Bracia Mniejsi Konwentualni (łac. Ordo Fratrum Minorum Conventualium - OFMConv) nazwa używana już od roku 1250. Od 1517 jako oddzielny zakon franciszkański. Habity początkowo popielatego koloru; od rewolucji francuskiej w Europie noszone są czarne habity.
  • czystość - zob. ślub czystości
  • definitorium (prowincjalne) - rada prowincjalna, definitorium składa się z małej liczby członków i stanowi ciało doradcze przełożonego, a w niektórych sprawach stanowi także moc prawną.
  • Drugi Zakon św. Franciszka - żeńska gałąź Zakonu franciszkańskiego. Założony przez św. Klarę (1212) i św. Franciszka - oparty na jego Regule, później na Regule św. Klary (z 1253 i 1263 r.) Popularna nazwa Zakonu św. Klary - klaryski.
  • ekonom - zakonnik administrujący dobrami materialnymi w klasztorze; całej prowincji - e. prowincji.
  • eksklaustracja - zezwolenie na przebywanie zakonnika poza domem zakonnym na określony czas.
  • filialny dom (łac. domus filialis) - dom nie stanowiący formalnej zakonnej wspólnoty prawnej.
  • Fioretti (wł. Fioretti di San Francesco) - Kwiatki św. Franciszka z Asyżu - Anonimowy przekład zaginionego tekstu łac. Actus beati Francisci et sociorum eius (Czyny św. Franciszka i jego towarzyszy) autorstwa br. Hugolina z Montegiorgio na dialekt toskański; utwór literacki z XIV w., zawierający 53 "kwiatki", czyli opowieści o czynach i cudach Franciszka i jego towarzyszy. Najbardziej znane polskie tłumaczenie L. Staffa.
  • formacyjny dom (łac. domus formationis) - dom (klasztor), w którym przygotowuje się kandydatów do życia zakonnego (nowicjat), młodych zakonników do kapłaństwa lub gdzie odbywa się postulat, juniorat, trzecia probacja.
  • franciszkanie - zakon żebrzący (mendykancki) założony na początku XIII w. przez Franciszka z Asyżu. W szerokim znaczeniu nazwa obejmuje obecnie braci z Pierwszego Zakonu św. Franciszka: Braci Mniejszych - OFM (Ordo Fratrum Minorum), znanych też jako reformaci i bernardyni; Braci Mniejszych Konwentualnych (Ordo Fratrum Minorum Conventualium - OFMConv), Braci Mniejszych Kapucynów (Ordo Fratrum Capuccinorum - OFMCap). Franciszkanami nazywani są też członkowie Trzeciego Zakonu Regularnego (łac. Tertius Regularis, TOR), zgromadzeń i wspólnot zakonnych o duchowości franciszkańskiej.
  • Franciszkański Zakon Świeckich (Ordo Franciscanus Saecularis, OFS) - stowarzyszenie wiernych świeckich, którego członkowie składają przyrzeczenia (nie śluby) stawania się doskonałymi (także w małżeństwie), pod kierownictwem jednego z zakonów franciszkańskich. Zwany dawnej Trzecim Zakonem Franciszkańskim (popularnie tercjarzami). Nowa nazwa od 1978 r.
  • fraternitas (z łac. braterstwo) - preferowana przez Franciszka z Asyżu postawa powszechnego braterstwa; także wspólnota, którą tworzą bracia wyrażająca się w równości między nimi w prawach i obowiązkach.
  • furtian (z łac. portarius, niem. Pforte, furta - brama) - odźwierny, zakonnik lub osoba świecka otwierająca i zamykająca drzwi do klasztoru, wzywający zakonników do rozmównicy.
  • generalna kuria (łac. curia generalis) - główna (generalna) siedziba zarządu zakonu.
  • generalna kustodia (łac. custodia generalis) - okręg administracyjny zakonu, z mniejszą liczbą klasztorów i zakonników (nie spełniający jeszcze warunków, aby stać się prowincją), zarządzany przez kustosza generalnego, podległego bezpośrednio ministrowi gen.
  • generał (łac. generalis - główny) - najwyższy przełożony zakonu (również łac. minister generalis - minister generalny), wybierany przez kapitułę generalną.
  • grey friars, Greyfriars (ang.) - szarzy bracia, popularna i historyczna nazwa franciszkanów (konwentualnych i obserwantów) w Anglii, Szkocji i Irlandii. Nazwa od koloru jasnoszarego, później ciemniejszego habitu, używana do ich kasaty przez króla Henryka VIII. Nazwa używana i współcześnie (w Niemczech: Graubruder, graue Bruder) w odniesieniu do starych kościołów, konwentów i ulic w Wielkiej Brytanii i Sandynawii.
  • gwardian (średn. łac. guardianus - strażnik) - przełożony wspólnoty braci, także przełożony domu (klasztoru), w którym bracia przebywają. Termin użyty po raz pierwszy ok. 1226 r. w pismach św. Franciszka (Testament 27-28); List do ministra 12, 14.
  • habit (łac. habitus - ubiór, strój) - nazwa stroju zakonnego; skład takiego stroju u franciszkanów: tunika, kaptur, pasek (cingulum) - sznur z trzema węzłami, oznaczającymi trzy śluby składane przez zakonników (czystość, posłuszeństwo i ubóstwo).
  • hebdomadarz (gr. hebdomas - tydzień) - zakonnik odpowiedzialny przez tydzień za funkcje liturgiczne; przewodniczy w danym tygodniu Mszy św., Liturgii Godzin, i in. nabożeństwom.
  • infirmeria (łac. infirmus - słaby, chorowity) - pomieszczenie dla chorych, wyposażone w apteczkę domową
  • infirmarz (łac. infirmarius - pielęgniarz) - zakonnik opiekujący się chorymi w klasztorze.
  • juniorat (łac. junior - młodszy) - okres formacji zakonnej od złożenia pierwszych ślubów zakonnych, mający na celu kontynuowanie i pogłębianie formacji nowicjackiej.
  • kantor (łac. cantare - śpiewać) - zakonnik, także osoba świecka intonująca śpiew w kościele, kaplicy; zakonnik prowadzący Liturgię Godzin (brewiarz).
  • kapituła (łac. capitulum) - zgromadzenie zakonników, podczas którego omawiane są sprawy dotyczące całego zakonu (kapituła generalna), danej prowincji zakonnej (kapituła prowincjalna), klasztoru (kapituła klasztorna).
  • kapituła generalna (zob. kapituła) - zgromadzenie przełożonych i wybranych delegatów zakonu, podczas którego omawiane są sprawy dotyczące całego zakonu. Kapituła gen. jest najwyższą władzą w zakonie. Podczas kapituły wybierane są również odpowiednie władze zakonne.
  • kapituła klasztorna - zgromadzenie wszystkich członków danej wspólnoty zakonnej (klasztoru), w celu podjęcia ważniejszych decyzji, dotyczących tej wspólnoty; również dokonania podziału funkcji i wyboru np. wikariusza czy ekonoma w klasztorze.
  • kapituła prowincjalna - zgromadzenie przedstawicieli (z prawa i wyboru) prowincji zakonnej; jest najwyższą władzą w prowincji i w kustodiach prowincjalnych, które również mogą zwoływać własną kapitułę. Celem k.p. jest dokonanie wyboru delegatów na kapitułę gen. oraz urzędników prow. (np. prowincjała, ekonoma) oraz rozpatrywanie spraw prowincji.
  • klaryski - Zakon św. Klary (Ordo Sanctae Clarae) - Drugi Zakon św. Franciszka z Asyżu; siostry (klauzurowe) żyjące według Reguły św. Klary.
  • klasztor (łac. claustrum - zamek, miejsce zamknięte) - obecnie też dom zakonny - wspólnota zakonna, prowadząca życie wspólne, z osobnymi pokojami (celami) dla członków wspólnoty oraz miejscami i salami wspólnymi (m.in. kaplica, refektarz, infirmeria).
  • klauzura (łac. claudere - zamykać, więzić, ogradzać) - w znaczeniu materialnym: część domu zak. zarezerwowana wyłącznie dla członków zakonu, do której nie wolno wchodzić osobom obcym.
  • Komisariaty Ziemi Świętej - przedstawicielstwa Kustodii Ziemi Świętej na określonym terytorium, kierowane przez Braci Mniejszych (OFM), zwanych komisarzami. Na ziemiach polskich początkowo we Lwowie (1902), później w Krakowie (1913-1939). Po przerwie ponowna działalność z osobowością prawną od 1992 r.
  • konstytucje (łac. constituere - ustanawiać) - zbiór norm szczegółowych, regulujących życie i organizację zakonu i stanowiących uzupełnienie reguły zakonnej.
  • konsulta (np. Konsulta Wyższych Przełożonych, Konsulta Referentów Misyjnych) - zob. rada zakonna.
  • konwent (łac. convenire - zbierać się) - mieszkanie, pomieszczenia dla zakonników; również w znaczeniu - klasztor; wprowadzony przez Cluny, a rozpowszechniony przez franciszkanów i inne żebrzące zakony.
  • konwentualizm (łac. conventus - wspólnota, miejsce zamieszkania wspólnoty zakonnej). Termin oznaczający sposób życia zakonników z zakonów żebrzących (szczególnie w ośrodkach miejskich) w konwentach. Charakteryzuje się złagodzoną interpretacją reguły bez podważania ideałów założyciela i ich istotnych treści, a za cel miał przystosowanie życia zakonnego w zmieniających się warunkach hist.-społ. do wymogów czynnego apostolatu, służby dla Kościoła i społeczeństwa.
  • ksieni - (zmieniona staropolska nazwa od księgyni, żeńskiej formy od ksiądz) - przełożona benedyktynek, cystersek, a także klarysek.
  • kustodia (łac. custodire - strzec, opiekować się) - jednostka adm. w zakonach franciszkańskich, mniejsza od prowincji zakonnej (tylko w jednym przypadku równoznaczna z nazwą prowincji: Kustodia Ziemi Świętej), złożona z kilku klasztorów z kustoszem na czele (zależna od prowincjała: prowincjalna kustodia lub generała: generalna kustodia.
  • kustodia generalna - zob. generalna kustodia
  • kustodia prowincjalna - zob. prowincjalna kustodia
  • kustosz (łac. custos - strażnik, od custodire - strzec) - przełożony kustodii (generalnej: kustosz generalny; prowincjalnej: kustosz prowincjalny) lub Kustodii Ziemi Świętej.
  • Kustodia Ziemi Świętej (nazwa od szczególnego obowiązku strzeżenia miejsc świętych, nałożonego franciszkanom bullą Gratias agimus z 1342 r. ) - okręg adm. Zakonu Braci Mniejszych (OFM) obejmujący dzisiejsze terytorium Izraela i innych krajów Bliskiego Wschodu.
  • Kwiatki św. Franciszka z Asyżu - zob. Fioretti (wł. Fioretti di San Francesco).
  • lektor (łac. legere - czytać) - zakonnik, także osoba świecka czytająca fragmenty Pisma św. podczas liturgii.
  • lektorium - wspólna czytelnia dla zakonników w klasztorze; pulpit (często na podwyższeniu) w refektarzu, przy którym lektor czyta podczas wspólnych posiłków.
  • magister kleryków (łac. magister spiritus, spiritualis), zw. też prefektem kleryków - zakonnik wyznaczony do kontynuowania formacji zakonnej młodych profesów.
  • mendykanci (łac. mendicare - żebrać) [zob. też zakony żebrzące] - zakony powstałe w XIII w. w Europie, praktykujące ubóstwo nie tylko indywidualne, lecz także wspólnotowe, z możliwością korzystania z kwesty jako środka utrzymania w razie konieczności; łączące życie zak. z posługą kapłaństwa (kaznodziejstwo wędrowne, misje zewn., duszpasterstwo i apostolat liturg. we własnych kościołach), gł. w miastach, gdzie zakładali swoje konwenty.
  • minister (łac. minister - sługa) - oficjalny tytuł przełożonego generalnego: minister generalis; przełożonego prowincjalnego: minister provincialis. Tytuł wprowadzony przez Franciszka z Asyżu w pierwszej i drugiej regule (z 1221 i 1223 r.) dla podkreślenia służebnej roli wobec wspólnoty i poszczególnych braci.
  • minoritas (łac. minor - mniejszy) - postawa pokory serca w obliczu Boga i świata, wobec współbraci i in. ludzi, zalecana przez św. Franciszka. Stąd nazwa braci mniejszych: fratres minores.
  • minoryci (łac. minor - mniejszy) - nazwa franciszkanów w języku włoskim, w niem. tylko konwentualnych, podobnie i w innych językach (np. słowackim, węgierskim).
  • mistrz nowicjuszy - teraz też magister, zakonnik odpowiedzialny za formację kandydatów do życia zakonnego w nowicjacie.
  • neoprofes (gr. neos - nowy; łac. professus - zakonnik po ślubach) - zakonnik bezpośrednio po złożeniu profesji zakonnej.
  • nowicjat - dom zakonny przeznaczony do formacji nowicjuszy, kandydatów do życia zakonnego; okres formacji nowicjuszy - trwa przeważnie rok.
  • nowicjusz (łac. novus - nowy) - osoba przyjęta do nowicjatu.
  • obediencja zakonna zob. posłuszeństwo (łac. oboedientia - być posłusznym) - posłuszeństwo zakonnika, co do woli przełożonego, dotyczy także przenosin zakonnika z jednej wspólnoty klasztornej do drugiej.
  • obłóczyny - pierwsze, uroczyste nałożenie habitu nowicjuszowi po przyjęciu do nowicjatu.
  • ojciec (łac. pater) - tytuł zakonników, którzy przyjęli święcenia kapłańskie.
  • Pierwszy Zakon św. Franciszka - zakonnicy, żyjący według Reguły św. Franciszka, zatwierdzonej w 1223 r.: Bracia Mniejsi (OFM), Bracia Mniejsi Konwentualni (OFMConv), Bracia Mniejsi Kapucyni (OFMCap); zob. franciszkanie.
  • poborca (łac. exactor) - zakonnik zajmujący się administracją: całego zakonu (p. generalny), prowincji (p. prowincjalny) lub klasztoru (p. klasztorny). Pobiera wszystkie przychody, pomaga ekonomowi i razem z nim dba o księgi administracyjne.
  • Porcjunkula ( łac. portiuncula - mała posiadłość) - nazwa kaplicy położonej w pobliżu Asyżu, przekazanej przez benedyktynów Franciszkowi z Asyżu.
  • posłuszeństwo (łac. oboedientia) - jedna z rad ewangelicznych, zalecająca naśladowanie Chrystusa posłusznego aż do śmierci, przez podporządkowanie własnej woli przełożonym, zwłaszcza poprzez ślub posłuszeństwa.
  • postulat (łac. postulare - prosić) - okres przygotowawczy, poprzedzający nowicjat; od tego też postulant - osoba przygotowująca się do odbycia nowicjatu.
  • prawodawstwo zakonne - reguła zakonna, konstytucje.
  • prawo zakonne - zespół norm regulujących życie zakonne, zawartych w regułach, konstytucjach, statutach. Może być wydane przez władzę kościelną zewnętrzną w stosunku do zakonu (prawo zakonne zewnętrzne) lub poprzez władzę wewnątrz instytutu zakonnego (p.z. wewnętrzne).
  • precedencja (łac. praecedere - iść przed kimś przodem) - pierwszeństwo zajmowania miejsc podczas uroczystości kościelnych (np. procesja) przez duchownych i zakonników.
  • profes (łac. profiteri - jawnie wyznawać, publ. ogłaszać) - zakonnik, który złożył profesję czasową - profes sympliczny, lub profesję wieczystą - profes solemny.
  • profesja zakonna - sposób życia, poprzez złożenie trzech ślubów: ubóstwa, posłuszeństwa i czystości.
  • prowincjałat - siedziba kurii prowincjalnej.
  • prowincjalna kuria (łac. curia - zarząd, władza duchowna) - zarząd prowincji: prowincjał, wikariusz prow., sekretarz, ekonom.
  • prowincjalna kustodia - okręg prowincji zakonnej, zarządzany przez własnego przełożonego, zwanego kustoszem, podlegającego prowincjałowi.
  • prowincjał zob. minister prowincjalny - wyższy przełożony zarządzający prowincją zakonną.
  • prowincja zakonna - połączenie wielu domów zakonnych pod kierownictwem jednego przełożonego - prowincjała. Pierwsze prowincje pojawiły się w organizacji życia zakonnego u franciszkanów, później zostały przejęte przez inne zakony i zgromadzenia zakonne.
  • przełożony zakonny (łac. superior) - osoba zakonna, której powierzono kierowanie całym instytutem życia konsekrowanego (generał), prowincją zakonną (prowincjał), klasztoru (gwardian).
  • rada zakonna, zw. też konsultą (łac. consultare - radzić się) - zob. też definitorium - grupa kilku zakonników powołanych do pomocy przełożonemu: generałowi (Rada generalna), prowincjałowi (Rada prow.), kustoszowi (Rada kustod.).
  • refektarz (łac. reficere - posilać, pokrzepiać) - jadalnia w klasztorze.
  • reformaci - zob. franciszkanie.
  • reguła (łac. regula) - zbiór podstawowych przepisów normujących życie zakonne. Uzupełnieniem reguły są dostosowane do współczesnych warunków życia konstytucje i statuty.
  • rekolekcyjny dom (łac. domus recollectionis) - dom skupienia i modlitwy przeznaczony dla wew. odnowy zakonników lub osób świeckich.
  • rekreacja (łac. recreare - wzmacniać, odświeżać) - czas wolny od pracy i modlitwy dla zregenerowania sił; miejsce odpoczynku zakonników, poświęcone życiu braterskiemu wspólnoty.
  • rektor (łac. regere - rządzić, kierować) - tytuł przełożonego w seminarium; zakonnik wyznaczony do kontynuowania formacji zakonnej młodych profesów.
  • seminarium - 6-letni okres studiów filozoficzno-teologicznych wymaganych do przyjęcia święceń kapłańskich.
  • sigla (łac. znaki, skróty) - skróty stosowane na określenie instytutów zakonnych, np. OFM, OFMConv, OFMCap.
  • socjusz (łac. towarzysz) - zakonnik wyznaczony do pomocy innemu zakonnikowi, np. s. mistrza nowicjuszy.
  • statuty (łac. statuere - ustanawiać) - przepisy uzupełniające (zob. reguła zakonna, konstytucje), ustanowione przez zakon, odnawiane i przystosowywane do wymagań miejsca i czasu. Odnosić się mogą do całego zakonu (statuty generalne) lub prowincji (statuty prowincjalne) po zatwierdzeniu przez Radę generalną.
  • śluby zakonne (łac. vota religiosa)- publiczne zobowiązanie pod sankcją grzechu do zachowania trzech rad ewangelicznych, ś. czystości, ś. ubóstwa i ś. posłuszeństwa. (ze względu na czas trwania i sposób złożenia: czasowe (temporale), zwykłe (simplex), wieczyste (perpetuum), uroczyste (solemne).
  • ślub czystości - ślub zakonny, zobowiązujący zakonników do życia w celibacie i całkowitej wstrzemięźliwości seksualnej.
  • ślub posłuszeństwa - zob. posłuszeństwo, obediencja.
  • ślub ubóstwa - jeden z trzech ślubów zakonnych, zobowiązujący zakonnika do wyrzeczenia się prywatnego majątku, własności; zaś w używaniu dóbr podporządkowanie się przełożonym.
  • transfiliacja - przeniesienie się zakonnika z prowincji do kustodii tak własnej jak i obcej prowincji, lub do kustodii generalnej.
  • Trzeci Zakon Regularny (TOR) - skupia instytuty zakonne, męskie i żeńskie, żyjące początkowo według Reguły św. Franciszka z Asyżu. Aktualnie obowiązująca Reguła TOR, zatwierdzona w 1982 r. przez Jana Pawła II (albertyni, elżbietanki, sercanki, serafitki i inne).
  • Trzeci Zakon św. Franciszka - zgromadzenia i wspólnoty zakonne powstałe obok Pierwszego i Drugiego zakonu, wywodzące się z ruchu pokutnego. zob. Franciszkański Zakon Świeckich, Trzeci Zakon Regularny.
  • ubóstwo (łac. paupertas) - jeden z trzech ślubów zakonnych. Zob. ślub ubóstwa; też: ślub czystości, posłuszeństwo (obediencja).
  • wigilans (łac. vigilare - czuwać) - zakonnik budzący rano braci, także zwołujący na wspólne praktyki np. liturgiczne (brewiarz) lub związane z porządkiem dnia w klasztorze.
  • wikariusz (łac. vikarius) - zakonnik zastępujący przełożonego zak. na mocy przepisów konstytucji (w. generalny, w. prowincjalny, w. kustodii gen. w. kustodii prow. w. klasztorny).
  • zakon (łac. ordo regularis) - instytut zakonny, którego członkowie żyją złożonymi ślubami. U franciszkanów: Pierwszy Zakon (OFM, OFMConv, OFMCap), Drugi Zakon (OC - Klaryski), Trzeci Zakon Regularny (TOR).
  • zakonnik - członek zakonu. Nazwa odnosząca się do wszystkich zakonów, niezależnie od okresu, w którym zostały założone. Na zakoników żyjących według wcześniejszych reguł (też w Kościele wschodnim), również określenie mnich (np. benedyktyni, cystersi).
  • zakonnica - siostra zakonna z zakonu pozostającego pod jurysdykcją Kościoła zachodniego (w obrządku Wschodnim - mniszka). Wyjątek klauzurowe klaryski - mniszki.
  • zakony żebrzące - zakony powstałe w XIII w. w Europie, praktykujące ubóstwo nie tylko indywidualne, lecz i wspólnotowe. W razie konieczności możliwość korzystania z kwesty. Do z. ż. należą franciszkanie, dominikanie, augustianie, bonifratrzy. zob. mendykanci.
  • życie konsekrowane (vita consecrata) - życie oddane Bogu poprzez złożenie ślubów, które wyznaczają sposób tego życia.
  • życie wspólne (vita communis) - przebywanie zakonników z innymi osobami należącymi do wspólnoty w tym samym domu zakonnym.
  • życie zakonne - stały sposób życia, którego elementami są: życie konsekrowane, życie wspólne i realizowanie złożonych ślubów.